انجمن ادبی شهرستان گناوه

X

انجمن ادبی شهرستان گناوه


	شعری از آقای عزت الله بهمنی خواب از ابتدای تو خواب تر از نگرانی ات که فاجعه از حریم می گذرد تا از شقیقه و پوستم بنشیند. من خواب دفن ماهی ها هستم از صدای شکستن پارچ که بند ها از مثلث برمودا نوشته ام و کوهها به اقیانوس ها باریده ام. این صدای ناقوس«وانک» نبود که من را بیدار کرد ونه شیهه ی اسب ناپلئون که از طپش کرستینای گم نام دور می شد. هوا از چگونه ی تو می آید از پاره ی باکره گی ات که در مشت من هزار زن ِ گرفتارِ گودال ِ تا گلو هیچشان به زیبایی ابلیس نرفته بود. من با گوش های خودم/کر رفتم با گوش های خودم/خواب دیدم با گوش های خودم/ شنیدم که خون سنجاب ها به دسته های خاکستری می ماسید و تو از شنبه تا شنبه من را در خودت فرو می کردی و وای بلندِ شنبه ی بعد که صدا می آمد از نگرانی ات تا شقیقه ام عبور کند از خواب. آثار دیگر از آقای بهمنی را در وبلاگ ایشان بخوانید : نبش قبر همچنین برای خرید کتاب « آواره ی زنی با گیس های بریده ام » از ایشان به سایت آدینه بوک مراجعه فرمایید آدرس خرید اینترنتی کتاب آواره ی زنی با گیس های بریده ام \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در شنبه هشتم تیر 1387 \|


	خانه مور مورش می شود دیوار را برداشته اند حیاط پاهایش را انداخته جلو من لباس هایم را وخیابان انگار تمام بودنم را دست می کشد " راضیه خضری" همیشه در قصه هایش کلاغ به خانه اش نمی رسد دلم به حال کلاغ می سوزد اگر دوباره مادر بزرگ قصه بگوید " سارا صادق زاده " با تشکر از خانم خلیفه زاده بخاطر ارسال این دو اثر \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در پنجشنبه دوم خرداد 1387 \|


	فعالیت های انجمن ادبی گناوه در سال86 شرکت در برنامه های ادبی: 1-شرکت در شب شعر دفاع مقدس در شهر بوشهر 2-شرکت در عصر شعر به مناسبت بزرگداشت فردوسی در برازجان 3-بازدید از شهر تاریخی بیشابور وشرکت در انجمن ادبی کازرون 4-شرکت در مراسم تقدیر ازیک عمر فعالعیتهای ادبی محسن شریف و جشنواره قلم طلایی در بوشهر ۵--شرکت در جشنواره شعر استانی (سنگار افتو )-بندر دیلم ۶-شرکت در دومین شب شعر محلی (گپ دل)- بهبهان 7-شرکت در دومین جشنواره استانی نیایش-بندر دیلم برگزاری عصر شعرها: 1-عصر شعر و بزرگداشت روزسعدی 2-برگزاری جشنواره شعر وداستان دانش آموزی و عصر شعر 3-برگزاری عصر شعر به متاسبت میلاد امام علی (ع) در شهر بندر ریگ 4-برگزاری عصر شعر عاشورایی با حضور شاعران برجسته استان برنامه ماهانه دیدار: برنامه ای بکر وجدید که در جمعه های اخر هر ماه با برجستگان اهل قلم همچون ایرج شمسی زاده ،خورشید فقیه،پژ ک صفری،سید طالب هاشمی و محمد رضا کبگانیان با طرح موضوعاتی به روز انجام می پذیرد. برگزاری نقد کتاب: نقد کتاب "ادکلن و کپه های خارشتر" اثر حسین زارعی با حضور آقای فرشید جان احمدیان نویسنده و منتقد هم استانی برگزاری کارگاه: برگزاری کارگاه داستان نویسی زیر نظر آقای حسین زارعی برگزاری کلاس عروض و قافیه زیر نظر استاد حسین جلالپور کسب مقام: 1-کسب مقام سوم شعر کشوری مهدویت توسط سرکار خانم عزت خلیفه زاده 2-کسب مقام اول پژوش های برتر ادبی استان بوشهر توسط جناب استاد حسین جلال پور 3-کسب مقام دوم داستان قلم طلایی استان بوشهر توسط سر کار خانم زهره سعد زاده گزارش عصر شعر عاشورایی اسفند ماه 86 بندر گناوه این مراسم را انجمن آدینه ادبی گناوه با همکاری بنیاد حفظ ونشر آثار دفاع مقدس اداره فرهنک وارشاد اسلامی گناوه وشرکت مهندسی هدیش گستر لیان برگزار کرد. فعالیت های قبل از مراسم برگزاری: 1-رایزنی وگفتگو با نهادها وادارات شهرستان 2-تدوین وچاپ گاهنامه 3-نوشتن ونصب پارچه وتراکت در سطح شهر 4-طراحی صحنه سالن برگزاری این برنامه ادبی روز یکشنبه دوازدهم اسفند ماه ساعت 16:30 در تالار هنر گناوه برگزار شد که شاعرانی از سراسر استان تشریف آوردند و به شعر خوانی پرداختند. درپایان مراسم بهمه کسانی که شعر خواندند هدایایی تقدیم شد و هم چنین از رییس بنیاد حفظ و نشر آثار دفاع مقدس استان بوشهر رییس اداره فرهنگ ارشاداسلامی گناوه مدیر عامل شرکت هدیش گستر لیان آتلیه خانه خاک خانم بنی تمیمیان مجری برنامه مهندس مهدی جولاییان و فرماندار گناوه تقدیر شد. شاعرانی که در این مراسم شعر خواندند: 1-محمد محمود نزاد ۲-علیرضا رحیم زاده ۳ مختار تنگسیری 4-سوسن حیاتی 5-احمد باوری پور 6-حاج غلامرضا ریوفی 7-علی جعفری 8-علیرضا خلیفه زاده 9-امیر ذبیحی در ضمن شاعران بوشهر هر کدام در لحظات آخر بدلایل نامعلوم از شرکت در این عصر شعر خودداری کردند شعری از آقای مهدی بیات : لبت انار ترک خورده ایست خون آلود نشسته توی هوا خون و بر لب تو سرود دوچشم سبز دو لیمو درون کاسه ی خون دو چشم آمده از آسمان به کشف وشهود چکیده چشم تو از دست کی؟ کمال الملک؟ و یا به فرشچیان آمده است وحی فرود؟ تمام گل های چادر نمازی تو قیام کرده و بر تو می آورند سجود فضای خانه پر است از زنی به نام انار وشاعری هوس یک انار کرده بود \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در شنبه هجدهم اسفند 1386 \|


	پنج شنبه بیست و پنجم بهمن ماه که روز داستان کوتاه نام داشت مراسمی در مجتمع فرهنگی هنری بوشهرجهت تقدیر از مقام ادبی "محسن شریف " برگزار شد. در این مراسم که بزرگانی همچون دکتر حمیدی دکتر عاشوری و آقای خورشید فقیه حضور داشتند برگزیدگان جشنواره داستان کوتاه قلم طلایی معرفی شدند که نفر اول وبرنده قلم طلایی خانم منصوره حکمت شعار با داستان کوتاه "بیمار " و نفر دوم خانم زهره سعد زاده با داستان کوتاه "غزل " هر دو از انجمن ادبی گناوه شدند. در ضمن اعضای انجمن ادبی گناوه جهت شرکت در این مراسم راهی بوشهر شده بودند. \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در شنبه چهارم اسفند 1386 \|


	گزارش اولین جشنواره شعر و داستان دانش آموزی گناوه به همت انجمن آدینه ادبی اولین جشنواره شعر و داستان دانش آموزی دبیرستان های گناوه برگزار شد. فراخوان جشنواره آبان ماه در دبیرستان های گناوه و سطح شهر پخش شد که پس از جمع آوری آثار و نقد و بررسی داوران مراسم اختتامیه جشنواره دی ماه برگزار شد. در ضمن با همکاری صمیمانه اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان گناوه به نفرات برتر جوایز نفیسی اهدا شد. به همه نفرات شرکت کننده لوح سپاس تقدیم شد. داوران شعر : حسین جلال پور – علیرضا خلیفه زاده داوران داستان: حسین زارعی – زهره سعد زاده نفرات برگزیده داستان : نفر اول: زینب مرادی پیش دانشگاهی طوبی نفر دوم:فاطمه قادری دبیرستان فاطمیه نفر سوم:کبری کرمی پیش دانشگاهی فدک فرزانه یوسفی دبیرستان امام سجاد نفرات برگزیده شعر: نفر اول: کبری نوشادی دبیرستان امام سجاد نفرات دوم: سکینه پور حسین پیش دانشگاهی مطهره و ندا صلاحی پیش دانشگاهی طوبی نفر سوم: زهرا احمد پور دبیرستان حجاب \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در چهارشنبه بیست و چهارم بهمن 1386 \|


	دو شعر از عذرا حیدری این بار خیال کن این پله اگر خیابان بود و تو شاعر که نباشی شاید شاعرانه تر است اولین پله سطری است ناخوانا قدم زدی توی هوا روی سر گنجشکها هم که راه نروی لااقل می افتی روی پیشانی شعری که سر به هواست دومین پله یک گام شاعر شده ای وشیشه های مربا چای را می چسباند توی بعد از ظهر کلنگی سومین پله اما آسفالت که داغ وحرفهای نیمه خورده ات جوش بخورند سر بروند حوصله ات هم اگر اصلا خیالی نیست داری خیال می کنی آخرین پله را ایست! این جا آخر خط نیست شاعر نیستم که ادامه دهم! وشعر دیگر وق وق وق اصلا مهم نیست کسی خوشش بیاید و یک تکه نان پرت کند -سنگی- یادلش هری بریزد توی دامنش -عاشق که نه- حالا هم از تمام سر و ستاره ها بالا نیامده ام که بیایم توی خیال شما پشتک بزنم برقصم ویادم بیاید پارسال همین جا از همین سوپر مارکت سر کوچه گل های روسری ام را چیدی چند تا ...تا حساب کنم بزند به حساب ما...آقا!! آخر کوچه باد می شماری من ورق ورق می شوم و تو یادت رفت نرفت زل زدی به موهام و چندتا گل از روسری دارم حساب می کنم حساب شدی آدم وق وق وق که سری توی... زنده یاد عذرا حیدری (۱۳۶۳-۱۳۸۳) جشنواره ادبی بالاتر از زلالی ( اصفهان ) مهلت ارسال آثار تا ۱۰ بهمن ماه ارسال آثار جشنواره ادبی توتم کویر مهلت ارسال آثار تا ۱۵ بهمن ماه در وبلاگ عزت الله بهمنی آمد که من را کنار مجال رفته بگذارد که سنبله را کنار عصر ... ادامه مطلب حسین جلال پور کجـــای کوچـــــه ی ما گـــیر کرده آمدنــت که روی پله ی در زنگ خورده در زدنــت ... ادامه مطلب زنده یاد جواد خدری نمی دانم این شعر به آسمان می رود یا نه ؟ یک نفر به من می گوید: « تو» یک صندلی کنارم تنها می شود ... ادامه مطلب حسن فرهادی من مرده ام ، صدای من از من جدا شده پیراهنی شده است که در گنجه تا شده ... ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در چهارشنبه سوم بهمن 1386 \|


	شعر از مجید دشتی زاده یلدایتان سپید شعر از مجید دشتی زاده دختران را آواز بیاموزید مگر نه مردها و دیوارهای خانه ستبر ایستاده اند *** چگونه می شود پرندگان آوازخوان را در آغوش گرفت آنان سرزمین ِ ما را ترک می کنند \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در جمعه سی ام آذر 1386 \|


	با سلام خدمت دوستان عزیز شعری از علیرضا کبگانی بوسه ام را عریان ببوس - دارم از یک روز برفی حرف می زنم وقتی نیستی- وقتی هیجان با دست های تو روی موهایم پخش می شود با من بزرگ می شود و من در دست هایت حنجره ام را جا می گذارم سخت است وقتی با چشم های قرمز می خندی و ما ساعات مشترکمان را در پیاده رو درد می کشیم و من دارم شک می کنم وقتی به تو نزدیکم کدام طرف خیابان ایستاده ام تو با دست هایت شکل برگ های زرد را در می آوری و من در دست هایت حنجره ام را جا می گذارم \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در پنجشنبه یکم آذر 1386 \|


	جاودان يادشاعر توانا استاد جواد خدري يكم تير ماه 1355در روستاي چاه تلخ از دهستان ليراوي چشم بر آفتابي گشود كه سرخي اش در غروب نيمي از كوه بيكس را و سينه ي دريا را در خون كشيده بود تحصیلاتش را در زادگاهش و سپس گناوه تا ديپلم علوم تجربي ادامه داد . در سال 1370-71 نفر دوم شعر استان و نفر 5 شعر كشور در اردو گاه باغرود نيشابور شد . سال بعد در 8 دوره مسابقات شعر دانش آموزي كه اردوگاه ميرزا كوچك خان رامسر برگزار شد نفر سوم شعر كشور گرديد زنده یاد جواد در 1379 مسئوليت انجمن آدينه ادبي گناوه را بر عهده داشت20/11/1379 دقايقي پيش از شروع عصر شعري که برايش دوندگي بسياري كرده بود بر اثر برق گرفتگي غزل جاودانگي اش را سرود . با هم اين شعر را از دفتر اشعارش مي خوانيم : چقدر افتادن آسان است از پله هاي سيب وقتي درخت آبستن تنهايي است هوا مي خواهم هواي سالم هواي پاك من از تنفس زنجير خسته ام چقدر خوابهاي من دور است از لحظه هاي نرم چقدر خانه من دور است تا نشستن كنار يك برگ تنها نصيب دستهايم كه در باد تكان مي خورد تنها نصيب دستهايم كه بر ريل مي دويد همين تنهايي است چقدر غمناك است تصوير اين عنكبوت مصلوب بر تارهاي خويش اين طعم گس ارث كدام مرثيه بود؟ اي خيابان هاي شلوغ با چشم هايم چه مي كنيد ؟ جايي مانده مگر تكيه گاه نگاهي ؟ - بوسه اي بفرست اي يار بوسه اي بفرست به نشاني من زان پيشتر كه آواز حياتم با بوي سدر در آميزد . از وبلاگ لیراوی ********************************************************** اولين جشنواره سراسري شعر خانه ی شاعران تبریز - خط سوم فراخوان نخستین همایش سراسری شعر پیشرو/محلات \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در جمعه سیزدهم مهر 1386 \|


	پنجشنبه اول مرداد رو پیش بچه های کازرون بودیم و شعر خوندیم و شعر شنیدیم.مراسم توی فرهنگسرای شهید مردانی کازرون برگذار شد و هنرمندای کازرونی هم که مثل همیشه مهمان نواز و پر شور. تو این پست شعری از خانم بصیرت رو می ذارم. ياد سهراب و اتاق آبي گيس روياي مرا مي بافد و مرا مي برد آن جا كه خيال پر پرواز من است و همان جاست كه من مي بينم كه چه فرقي است ميان من و شعر سهراب او وضو با تپش پنجره ها مي گيرد و من از حادثه پشت همين پنجره ها مي ترسم كاش مي شد شعرم و نگاهم به جهان مثل او زيبا بود ولي افسوس كه دنياي خيالم خاليست ! « فاطمه بصيرت » \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در دوشنبه پنجم شهریور 1386 \|


	روز جمعه عصر شعری در بندر ریگ با همکاری انجمن ادبی گناوه و انجمن ادبی بندر ریگ یرگذار گردید که در این مراسم از گناوه علیرضا خلیفه زاده - حسین جلال پور - کبری نوشادی - علیرضا کبگانی - حمیده دوستان - علیرضا رحیم زاده - مجید دشتی زاده و حسن فرهادی شعر خوانی کردند \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در یکشنبه هفتم مرداد 1386 \|


	شعری از شاعر جوان خانم کبری نوشادی انگار شما هم خوابتان نمی برد امشب که شعرم دارد یواش یواش صبح می شود \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در چهارشنبه سیزدهم تیر 1386 \|


	انجمن آدینه ادبی شهرستان گناوه روز سه شنبه ۲۵/اردیبهشت/۸۶ به مناسبت روز بزرگداشت فردوسی که در برازجان برگزار شد شرکت نمود.از انجمن ادبی ۱۴ نفر از دوستان حضور داشتند و آقای حسن فرهادی از گناوه در این مراسم شعر خواند . سرما كنار پنجره يخ زد عجيب نيست سرما هم از هواي تنم بي نصيب نيست اين اتفاق تازه زيادي بزرگ شد اين اتفاق ساده زيادي عجيب نيست هر شنبه هاي هفته همه بي قراريند هر روز را براي سه شنبه شكيب نيست اين بوي توست توي هواي سه شنبه عصر اين بوي توست فصل زمستان كه سيب نيست دفترچه اي براي سه شنبه خريده ام جاي كرشمه هاي شما توي جيب نيست آتش گرفته ام چه زمستان ؟ چه اتفاق؟ آتش كه با نگاه تو ديگر غريب نيست « حسن فرهادی » \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در یکشنبه سی ام اردیبهشت 1386 \|


	با عرض سلام خدمت دوستان عزیز وبلاگ انجمن چند مدت به دلیل مسائلی چون انتخابات و روی کار آمدن هیئت امنای جدید به روز نشد و لذا نتوانستیم اتفاقات انجمن را بروز به اطلاع دوستان برسانیم. از این پس سعی خواهیم کرد فعالانه تر در باروری وبلاگ و انجمن بکوشیم . چند مدت پیش مراسم بزرگداشت سعدی در بندر گناوه برگزار شد که متاسفانه اقدامات ضعیف مسولان برگزاری چه پیش از برگزاری و چه حین برگزاری و بخصوص بعد از مراسم دلخوری هایی برای انجمن که صادقانه و فعالانه در مراسم فعالیت می کرد به همراه داشت. یکی از این اقدامات گزارش وبلاگ ارشاد شهرستان گناوه از برگزاری مراسم است که علاوه بر فراموشی فعالیت یک هفته ای و ۲۴ ساعته چند تن از اعضا برای تهیه و چاپ ویژه نامه ی رنگی آن هم با پرینتر خانگی و چاپ ۲۵۰ شماره ی ۳۰ برگه ای (که به قول نویسنده ی وبلاگ ارشاد تا آخرین لحظه بر آن نظارت می شد و منظور از نظارت آوردن بیوگرافی مسولان انجمن دیگر شهرستان ها در دو روز مانده به همایش و نتیجتا در هم ریختن صفحه بندی و زحمت دوباره است ) سایر تلاشهای انجمن را نیز فراموش کرده است. البته این اقدام از طرف اعضا بی پاسخ نبوده و علاوه بر اینکه هیئت امنای انجمن بطور جدی پی گیر این مسائل خواهند بود در این پست جوابیه دوست عزیزمان آقای حسین جلال پور که در وبلاگ نشریه سیاسی بندر گناوه درج شده است را پیش روی دوستان قرار می دهیم تا بر آتش ننهی بوی نیاید زعبیر بزرگان ما بهانه های مایند و ما نیز از برکت شعر و هنر سعدی ،سعدی را بهانه کردیم تا "گوش جان" بسپاریم به خاطراتی که در لا به لای آن ها چه "بسیار"ها که شنیده نشدند و چه "بسیار"ها که به یادی نیامدند،بسیارانی که شعرخوانی های شبانه به خانه ی آن ها "نیزهم" قدم گذاشته بود و آن ها هم تلاش کرده بودند که شعر نفس بکشد اما "زبان تقدیر" چشم ها را بر دیدن آن ها بست و لاجرم گوش ها را از شنیدنشان. آقای روابط عمومی! بعد از آن شب بود که ما بچه های سال های نه چندان دور دبیرستانی،یادمان آمد که به خانه ی "محمد موسایی" هم رفته ایم؛ به خانه ی "عباس محمدی" هم رفته ایم؛ به خانه ی "علی سینا محمد پور" هم رفته ایم به خانه ی "عبدالکریم نیسنی" هم رفته ایم؛ به خانه ی "علی رضا خلیفه زاده" هم رفته ایم؛ رفته ایم و آقای "کرمی" هم به همه ی آن خانه ها آمده است. آقای روابط عمومی! آن روز کسی این را به یادمان نیاورد خودمان به یادمان آمد و فکر کردیم که آیا "اینان" آن روز"گناه" کرده اند که میزبانان شعر بوده اند یا امروز مصلحتی در پنهان کردن نامشان نهفته است؟ آقای روابط عمومی! تو که این چیزها را نمی دانی نباید هم در آن عصر دلگیر دلت گرفته باشد. تو که قلم به دست می گیری و دفاع می نویسی از کسی که به اقرار خود ایشان چند سالی است که نه با ارشاد همکاری دارد و نه با "آدینه" نباید هم بدانی که حیثیت ارشاد اجل از این حرف ها است. تو کسانی را با "چوب دور باش" می رانی که با جان و دل این انجمن را به امروز رسانده اند،آقای روابط عمومی! شما چه می دانید که هم این "کسان" با کدام مشقت ها این انجمن را گردانیده اند،روزهای بی مسئولیتی ارشاد را که در خاطرتان هست؟ آن روزها خودشان خرج کردند،خودشان دعوت کردند،خودشان دعوت شدند،خودشان رفتند،آمدند و هنوز یک نفر پیدا نشده بپرسد: "چگونه؟" اما امروز از "سعدی" می گیریم و دو دستی تقدیم می کنیم به "خاطره" ؛ راستی ! از "سعدی" تا "خاطره" چقدر راه است؟ آقای روابط عمومی! " آدینه " هم ـ اگر قبول بفرمایید- پاره ای از پیکره ی ارشادی است که - آری- این همایش به همت او برگزار شد؛آیا در نوشته ی شما چنین چیزی پیدا است؟ آقای روابط عمومی! این "پاره" ها هستند که "پیکره" را می سازند و "آدینه" بی شک موفق ترین "پاره" ی این ارشاد؛رتبه های کشوری ما گواه این "حقیقت" است،استانی ها پیشکش کسانی که آفتاب را با گل می پوشانند. آن شب، شب خاطره بود نه روز سعدی. سعدی برای "غلامحسین یوسفی" است که همه ی عمر درخشان خود را روی درستی سعدی گذاشت وبی شک واژه ی "استاد" برازنده ی نام بزرگ چون اویی است،سعدی شعر گفته که "ضیا موحد"ها، که "سعید حمیدیان"ها، که "سیروس شمیسا"ها، از آن لذت ببرند نه امثال " ما " که قدم رنجه فرماییم و به تجلیل از خودمان بپردازیم. سعدی کجایش محتاج ما است مایی که پنج دقیقه به او وقت می دهیم، بیست وپنج دقیقه به "خاطرات رتوش شده؟". آقای روابط عمومی! شما "سیستم صوتی" را آزمایش کرده اید و انجمن ادبی نشنیده است، شما "میکروفون" را کار گذاشته اید و انجمن ادبی نبوده است، شما در میکروفون "فوت" کرده اید انجمن ادبی نکرده است، شما نظافت کرده اید "آدینه" نه!، شما روشنایی سالن را تعمیر کرده اید انجمن هم چنان تاریک مانده است، شما "دکور" سفارش داده اید "هنرهای تجسمی" آن را ساخته است، شما تا آخرین لحظه همه ی کارها را در دست داشته اید انجمن ادبی بی کارنشسته است، شما جلسه گذاشته اید انجمن ادبی خبردار نشده، شما سفارش داده اید پنج پارچه بنویسند انجمن نداده، شما پارچه ها را نصب کرده اید انجمن نرفته روی پایه های برق، شما از انجمن شاعر خواسته اید و آن ها هم "فقط "سه شاعر معرفی کرده اند، شما مجری دعوت کرده اید انجمن نفر نداشته، شما پذیرایی کرده اید انجمن روی صندلی لم داده بوده، شما سالن را " خنک " کرده اید آدینه آن را "گرم" کرده، هیچ کاری از دست شما " در" نرفته، تا آخرین لحظه ها همه ی امور را زیر نظر داشته اید؛ اصلن شما تمام برنامه های قبلی انجمن را هم انجام داده اید؛شما برنامه های بعد انجمن را هم انجام داده اید ، " آدینه " چه می داند " شعر " چیست، چه می داند " شاعر " کدام است! همه ی شاعرانی که آمده بودند، آمده بودند دست شما را بفشارند؛ شما چقدر " پرکارید "! آقای روابط عمومی! شما دعوت نامه چاپ کرده اید، شما شعر دعوت نامه انتخاب کرده اید، شما دعوت نامه را "تا زده اید" شما دعوت نامه را توی پاکت گذاشته اید، شما دعوت نامه را فرستاده اید شهرستان ها، شما به سالن آمده اید، شما رفته اید روی " سن "، شما خاطره تعریف کرده اید، شما دست زده اید، شما آمده اید پایین، شما روی صندلی هایتان نشسته اید، شما...، شما...، شما...، همه ی این کارها را شما کرده اید! اما انصاف را؛ شما " شعر " نخوانده اید، " آدینه " خوانده است، شما کسی را به وجد نیاورده اید " آدینه " آورده است و آن شب " تنها" آدینه در خاطره ها مانده است و آن که می ماند آدینه است. گر خطا گفتیم اصلاحش تو کن مصلحی تو ای تو سلطان سخن. \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1386 \|


	گزارش تفصيلي همايش بزرگ شعرخواني استاني – بندر گناوه – 2/2/86 در تاريخ 2/2/86 مراسم بزرگ شعر خواني استاني به مناسبت بزرگداشت شيخ اجل سعدي شيرازي در تالار هنر شهرستان گناوه از ساعت 17 الي 19:30 برگزار شد . در اين مراسم كه با استقبال چشمگير مردم و تعداد زيادي از شاعران مطرح هم استاني روبرو شد از هر شهرستان 14 شاعر دعوت شدند كه به دليل عدم زمان كافي و همچنين سياست اعلام شده از سوي اداره كل فرهنگ و ارشاد اسلامي استان از هر شهر فقط يك شاعر توانست شعر بخواند ، ولي از شهرستان گناوه بخاطر ميزبان بودن 4 نفر شاعر ( يك شاعر از بندر ريگ و سه شاعر از گناوه ) به شعر خواني پرداختند . در اين مراسم كه مدير كل اداره فرهنگ و ارشاد اسلامي استان بوشهر، رئيس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامي شهرستان گناوه ، فرماندار شهرستان گناوه و تني چند از مسئولين ادرات فرهنگ و ارشاد اسلامي شهرستانهاي استان و همچنين برخي از مسئولين شهرستان گناوه حضور داشتند ابتدا آقاي محسني رئيس اداره فرهنگ و ارشاد شهرستان گناوه به حضار و مدعوين محترم خوشامد گفته و سپس آقاي شفيعي مدير كل محترم اداره فرهنگ و ارشاد اسلامي استان سخنراني نمودند . بعد از آن مراسم شعر خواني شاعران آغاز گرديد و شاعران سروده هاي جديد خود را براي حاضرين در سالن قرائت نمودند . در بين شعرخواني شاعران آقاي جلالپور از اعضاي انجمن ادبي شهرستان و عضو هيات علمي دانشگاه آزاد اسلامي واحد بهبهان در مورد شخصيت و خصوصيات شعري سعدي چند دقيقه اي به صحبت پرداختند و در آخر مراسم نيز آقاي يزدان شناس فرماندار گناوه پيرامون بحث جلسه به سخنراني پرداختند . در انتهاي مراسم به كليه افراد شاعر كه شعر خواني نمودند يك لوح تقدير و يك هديه به رسم يادبود اهداء گرديد و سپس كليه افراد حاضر در سالن به ساختمان مجتمع فني و حرفه اي شهرستان گناوه جهت اقامه نماز و صرف شام هدايت شدند . كه اين قسمت از برنامه هم تا ساعت 10 شب بطول انجاميد . لازم به ذكر است كه اين مراسم ( شعرخواني ) قرار است به صورت چرخشي و ماهيانه در شهرستانهاي مختلف استان و به مناسبت هاي شاعران مختلف ايران زمين برگزار گردد . در ضمن شاعران كنگاني در اين مراسم غيبت داشتند و جاي آنها خالي بود . اسامي شاعران شركت كننده : 1. اسماعيل عليپور – گناوه 2. احمد بي باك – جم 3. امين عمراني – دير 4. مهدي بلوچ - ديلم 5. آقاي حسيني منفرد – برازجان 6. حميده دوستان – گناوه 7. معصومه خدادادي – شاعر مهمان از دشتستان 8. راضيه باقرزاده – بندرريگ 9. سميه رسولي – اهرم 10. سيد محمدرضا هاشمي زاده – خورموج 11. عزت خليفه زاده – گناوه 12. مهدي اجرائي – بوشهر اهم برنامه هاي انجام شده براي برگزاري همايش براي برگزاري هرچه بهتر مراسم يادشده بعد از اعلام برنامه هاي مصوب توسط اداره كل به شهرستانها جهت اقدامات لازم موارد زير بطور جد برنامه ريزي و پيگيري گرديد . تشكيل جلسه مشترك اداره و انجمن ادبي شهرستان بعد از اعلام برنامه هاي مصوب توسط اداره كل به شهرستانها جهت اقدامات لازم بلافاصله رئيس اداره آقاي محسني با دعوت كردن كليه كارمندان اداره و انجمن ادبي شهرستان تشكيل جلسه داده و خواستار تشكيل كميته هاي مختلف براي برگزاري مراسم مذكور گرديد كميته هاي تشكيل شده عبارتند از : الف ) كميته ستاد مركزي : تشكيل شده از رئيس اداره - روابط عمومي – امور فرهنگي و هنري ب ) كميته تبليغات و اطلاع رساني : تشكيل شده از روابط عمومي – واحد سمعي بصري – امور فرهنگي و هنري – رئيس دفتر اداره ج) كميته تداركات و پذيرائي : واحد اداري و مالي و رئيس دفتر د) كميته اجرائي : واحدفرهنگي و هنري – واحد سمعي و بصري – روابط عمومي مسئوليت هماهنگي بين كميته ها و همچنين ارائه گزارش از روند پيشرفت كار بطور روزانه و همچنين انتخاب مجري خوب و توانا بر عهده روابط عمومي گذاشته شد . روابط عمومي ضمن انتخاب و معرفي مجري به رئيس اداره ، ترتيب تشكيل چندين جلسه هماهنگي با مجري در حضور رئيس اداره را داد و كليه جزئيات برنامه و همچنين تغييرات بوجود آمده در طي روند برنامه به اطلاع مجري رسانده شد . ارسال فراخوان به شهرستانها بعد از تهيه متن دعوتنامه توسط دبيرخانه اداره سريعاً دعوتنامه توسط نمابر به تمامي شهرستانهاي استان ارسال گرديد و از آنها خواسته شد تا سريعا نسبت به معرفي يك نفر شاعر مورد نظر خود و ارسال بيوگرافي و مشخصات هنري و آثار چاپ شده و افتخارات كسب شده اقدام نمايند . لازم به ذكر است كه كليه شهرستانها كم و بيش نسبت به اين موضوع هرچند با تاخير اقدام نمودند ولي انجمن ادبي بوشهر حتي بعد از چندين بار تماس تلفني اصلا چنين عملي انجام نداد . تهيه پلاكارد ، طراحي و چاپ پوستر و دعوتنامه و ارسال آنهابه شهرستانها روابط عمومي اداره نسبت به تهيه 5 قطعه پلاكارد 4 متري و نصب آن در سطح شهر جهت اطلاع رساني شهري اقدام نمود و بعد از صحبت اوليه در مورد طرح پوستر ، انجمن ادبي ضمن تماس با يكي از طراحان خوب شهرستان سفارش طراحي پوستر را دادند كه از روي طرح ياد شده تعداد 250 عدد پوستر در قطع سايز A3 چاپ گرديد و واحد روابط عمومي هم با تلفيقي از طرح پوستر اقدام به طراحي و چاپ دعوتنامه همايش نموده و به تعداد 200 برگ نمود .بعد از تهيه و چاپ ، به كليه ادارات شهرستانهاي مختلف چند پوستر و يك عدد دعوتنامه ارسال گرديد كه ضمن دعوت از مسئول اداره از 14 شاعر هم جهت حضور در مراسم شعر خواني دعوت بعمل آمد . برنامه ريزي و تشكيل گروه ويژه جهت تهيه و چاپ ويژه نامه كميته اطلاع رساني ضمن تشكيل جلسه درون گروهي كار طراحي و چاپ ويژه نامه را به عهده روابط عمومي نهاد و روابط عمومي بنا به پيشنهاد انجمن ادبي ضمن ارائه طرح اوليه و مشخصات واصله از شاعران بعضي از شهرستانها به آنها كار طراحي ، تهيه مطالب و چاپ ويژه نامه همايش را بر عهده انجمن ادبي گذاشت ولي نظارت و پيگيري كليه امور را تا آخرين لحظات در دست داشت . طراحي دكور از طرف كميته تبليغات و اطلاع رساني ، مسئوليت طراحي دكور و تهيه فضائي مناسب ، شيك و در عين حال ساده و خلاق گرايانه ، بر عهده مسئول انجمن هنرهاي تجسمي شهرستان گناوه گذاشته شد كه ايشان هم با تهيه دو عدد كتاب گلستان و بوستان سعدي با يونوليت در قطع هاي 1 متر در 20/1 متر و قلموئي پرمانند و نورپردازي مناسب ، دكوري ساده و شيك تهيه نمودند . پيگيري براي تهيه شام و پذيرائي روز مراسم كميته تداركات و پذيرائي با توجه به اصل هماهنگي بين اداري در شهرستان ، با اداره فني و حرفه اي شهرستان گناوه تماس حاصل كرده و نظر مثبت آنها را در مورد محل پخت غذا و سرو آن براي 200 نفر در سالن غذاخوري آن اداره ، جلب كردند. پيگيري خريد هدايا و لوح تقدير و چاپ آنها كميته تداركات و پذيرائي براي كليه افراد و شاعراني كه در مراسم مذكور همكاري و شعر خواني داشتند يك عدد لوح تقدير و يك عدد پتوي مسافرتي تهيه كرد كه در پايان مراسم به آنها اهداء گرديد . ارسال و توزيع پوستر و دعوتنامه ها به ادارات مختلف شهرستان بعد از تهيه و چاپ دعوتنامه و پوستر روابط عمومي اداره نسبت به توزيع آنها بين ادارات مختلف شهرستان اقدام نمود . آماده سازي تالار هنر براي اجراي مراسم كميته اجرائي از صبح روز 2 ارديبهشت 86 جهت آماده سازي ، نظافت ، تست صدا و آماده كردن ميكروفونها و همچنين تزئينات لازم و نصب پلاكارد در تالار هنر مستقر شدند و كليه مراحل كار را بررسي و انجام دادند . لازم به ذكر است كه از چندين روز قبل از اجراي مراسم سيستم نور تالار مورد بازرسي و تعمير كلي قرار گرفت و كليه سيستمهاي روشنائي و سيم كشي هاي معيوب تعويض و كنترل گرديد . برگزاري مراسم در اين مراسم كه مدير كل اداره ارشاد اسلامي استان ، رئيس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامي شهرستان گناوه ، فرماندار شهرستان گناوه و تني چند از مسئولين ادارات فرهنگ و ارشاد اسلامي شهرستانهاي استان و همچنين برخي از مسئولين شهرستان گناوه حضور داشتند ابتدا آقاي محسني رئيس اداره فرهنگ و ارشاد شهرستان گناوه به حضار و مدعوين محترم خوشامد گفته و سپس آقاي شفيعي مدير كل محترم اداره فرهنگ و ارشاد اسلامي استان سخنراني نمودند . بعد از آن مراسم شعر خواني شاعران آغاز گرديد و شاعران سروده هاي جديد خود را براي حاضرين در سالن قرائت نمودند . در بين شعرخواني شاعران آقاي جلالپور از اعضاي انجمن ادبي شهرستان و عضو هيات علمي دانشگاه آزاد اسلامي واحد بهبهان در مورد شخصيت و خصوصيات شعري سعدي چند دقيقه اي به صحبت پرداختند و در آخر مراسم نيز آقاي يزدان شناس پيرامون بحث جلسه به سخنراني پرداختند . در انتهاي مراسم به كليه افراد شاعر كه شعر خواني نمودند يك لوح تقدير و يك هديه به رسم يادبود اهداء گرديد و سپس كليه افراد حاضر در سالن به ساختمان مجتمع فني و حرفه اي شهرستان گناوه جهت اقامه نماز و صرف شام هدايت شدند . كه اين قسمت از برنامه هم تا ساعت 10 شب بطول انجاميد . به نقل از وبلاگ ارشاد اسلامی گناوه \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1386


	شعر از حمیده دوستان باز دیشب من و ماه ودریا شب را پرسه زدیم باز باران و تن تسخیریم پلک چشمم هی می پرد این «انگار سبز» سرم را فکر می کند پاهایم را می دود سراغش را ماهی های دریا به تور صیادان انداخته اند توی تور کنار ساحل قسم می خورد به رفتنی که نرفته ولی ، نیست! ماهی گیر ها بی خبر از نقطه های بی کلامش خفه می کنند سراغش را نفس نفس با هوا! - جگر خون کرده دوستت دارم ولی اینجا آخر خط است – ماهی سیاه قشنگم! تو با هوای من خفه شدی! و حالا متولد می شوی پس این باران و این کودک - شاهین شانه هایم- خواب را از سرما می برد برایش هی کوک می شوم با پاندول ساعت دیواری تا بسازذ لای لحاف نور خورشید کنار دستان دریا گلوبندی از صدف برای مادری که هنوز ناخن می جود ماهی سیاه قشنگم! تو به هوای من خفه شدی ! ماهی سیاه قشنگم ! دریا دزدید قلعه ی ماسه ایت را ! \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در جمعه سیزدهم بهمن 1385 \|


	سلام. روزهای زمستانی تان برفی اسماعیل علی پور کتاب برقص رقص مولوی چند شعر كوتاه از مجموعه شعر هايكوهاي يك بندري (كه در حال چاپ است) نه بادها را مي شناسم نه مي دانم در كدام جهت بر پهنه در يايي كه آرام نمي گيرد من ملوان ساده ئ خوابهاي خودم هستم * بهار مي آيد با تمام شاخ و برگهايش همه چيز درست ميشود درست عين روز اولش كه بود * تا خيال رفتن آشفته ام كند بوي لنج ها به جانم افتاده بود * چراغ را روشن ميكنم دنيا اتفاق ساده ايست وقتي كه مي رقصيم \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در سه شنبه بیست و ششم دی 1385 \|


	خانم عزت خلیفه زاده (شاعر دو پیرهن جلوتر از خودم) در شعر خوانی قاصد روزان ابری منبع : سنگلاخ دوم ۱) قبل از رسیدن خودت و فرصت بروز از ابرهای گل کلمی چادری بدوز بعداً خودت بیا و بینداز بر سرم (اما نه روی روسری و دامن و بلوز روی شب سفید لباسی که سالهاست آن را به هیچ وجه نپوشیده ام هنوز) تا توی رقص بندری شهر حل شویم دست کمش برای همان یک شبانه روز هی برگ می زنم که میان نوشته هات ردی بیابم از خودم و قدرت نفوذ با چند "فاعلاتُ و مفاعیلُ " ریخته – روی ترانه هات معمایی از عروض این دختر بدون تو عمریست هم چنان کز کرده توی روسری و دامن و بلوز 2) سر در گم است قافیه ام بین خوب و بد نه! مثل این که "خوب" ردیفم نمی شود * رویای ناتمام تو را دوره می کند یک داستان واقعی غیر مستند یک داستان که شخصیت اولش هنوز آمیزه ایی ست از تو شیطان و دیو و دد بیرون این تراژدی خط نخورده ات چشم تو روی واژه ی "دل" کار می کند تا چشم می شوم که تو را .. طرح یک غیاب گل می کند در تمام آینه های تمام قد * تا بوده است پاسخ "روباه" داده ای این دفعه را جواب بده " شیر یا اسد؟ " \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در چهارشنبه بیست و نهم آذر 1385 \|


	نقد و بررسی رُمان "زن، کولی قریب" در نشست ماهانه ادبی حوزه‌ی هنری نقد و بررسی رُمان "زن، کولی قریب" در نشست ماهانه ادبی حوزه‌ی هنری در ادامه‌ی سلسله نشست‌های ماهانه‌ی ادبی حوزه هنری ، رمان « زن، کولی قریب» نوشته « زهره سعدزاده » مورد نقد و بررسی قرار گرفت. در این جلسه که با حضور علاقه‌مندان به ادبیات و نویسندگان و شاعران بوشهر و گناوه و با حضور نویسنده در سالن سینما بهمن تشکیل گردید، ابتدا فرشید جان احمدیان، این رمان را از نظر « ماهیت و کارکردهای روایت» و « تکنیک‌های روایت » مورد تجزیه و تحلیل قرار داد. وی در پایان از حاضرین در جلسه درخواست نمود نظرات خود را پیرامون رمان « زن کولی قریب» بیان نمایند. سپس سعید بردستانی به بیان دیدگاه های خود پیرامون این رمان و نکات نگارشی که از نظر نویسنده پنهان مانده بود پرداخت. در ادامه دشتی‌زاده از نویسندگان گناو ه‌ای برخی از نظرات بردستانی را مورد بررسی قرار داد. اسکندر احمدنیا نیز طی سخنانی گفت: با توجه به سخنان آقای جان احمدیان، در آینده‌ی نزدیک دیدگاهم را درباره‌ی این اثر در قالب یاداشتی منتشر خواهم نمود. آن‌گاه سینا برازجانی به جمع‌بندی مطالب اظهار شده پرداخت و به وجوه ارجاعات فرامتنی اثر که مورد اشاره جان احمدیان بود اشاره کرد. در پایان جلسه « زهره سعدزاده » نویسنده این رمان به بیان چگونگی شکل‌گیری این رمان پرداخت و به پرسش‌های حاضرین در جلسه پاسخ گفت. قسمت دوم و پایانی حقیقتِ کولی کجاست؟ در این بخش به تکنیک‌های روایی رمان « زن، کولی قریب» نگاهی می‌اندازیم. زاویه‌ی دید این رمان ترکیبی از دو شیوه‌ی « تک گویی درونی غیر مستقیم» و « نامه نگاری » است. در شیوه‌ی « تک گویی غیر مستقیم » راوی، داستان را از زاویه‌ی دید سوم شخص بازگو می‌کند و از « من ِ» خود فاصله گرفته و خود را « او » خطاب می‌کند. به این ترتیب با « تک گویی مستقیم» و از « زاویه دید اول شخص» چرخشی در جهت نیتی که در وجود راوی برای این روایت خاص وجود دارد، به وجود می‌آید. می‌توان تفاوت این دو شیوه را در پاراگرافی از همین رمان دید. « بلند شد. ایستاد. رو به ده و پشت به قافله. زن‌ها می‌رفتند کاسبی. دوید. آن‌قدر تند که به نفس، نفس افتاد. نایستاد، تا گرمی دویده شده زیر پوستش با یخی نسیم از بین برود . سرد بود و تمام تنش زیر یک لا پیراهن تک می‌لرزید از سرما. تندتر دوید. گرما دوید توی صورتش.»16 اگر ضمایر این پاراگراف را به ضمیر اول شخص تبدیل کنیم نتیجه‌ی کار به صورت زیر در خواهد آمد: « بلند شدم . ایستادم . رو به ده و پشت به قافله . زن ها می رفتند کاسبی. دویدم. آن‌قدر تند که به نفس ، نفس افتادم. نایستادم ، تا گرمی دویده شده زیر پوستم با یخی نسیم از بین برود. سرد بود و تمان تنم زیر یک لا پیراهن تک می لرزید از سرما . تندتر دویدم. گرما دوید توی صورتم.» تفاوت این دو شیوه به همین جا خلاصه نمی‌شود بلکه این دو زاویه دید نظرگاه‌ها و اهداف متفاوتی را که راوی به دنبال آن هاست نشان می دهند. "رولان بارت" تفاوت این دو شیوه را به شکل زیر بیان می کند: « "من" سلسله جنبان تصویر سرا است....سخن گفتن از خود از طریق « او » یعنی که : من دارم چنان در باره ی خود سخن می گویم که گویی کمابیش مرده ا م.»17 آرای بارت در زمینه‌ی استفاده از ضمایر شخصی در ارائه روایت داستانی، بخش‌های مختلفی از کتاب « رولان بارت، نوشته‌ی رولان بارت » را به خود اختصاص داده است. وی با استفاده از جایگاه آگاهی در ذهن انسان، که ودیعه‌ی گرفته شده از روانشناسی و علم حضوری در معرفت شناسی است، ( هر چند که خود هیچ گاه به این موضوع اشاره نکرده است) شناخت راوی در روایت شناسی را به مسیر تازه ای سوق داد. مثال هایی که بارت در این زمینه از آن‌ها سود می‌جوید بیشتر از کتاب‌های پلیسی "جیمز باند" است و می توان به خوبی رگه هایی از معرفت شناسی شیخ اشراق سهروردی را در آن‌ها یافت. « چیزی که به ذات خود قائم و از خود آگاه است ، معرفتش به خود به واسطه‌ی صورتی ]ذهنی = مثال[ از خود که در خودش آشکار شده نیست. زیرا اگر معرفت شخص به خود از طریق صورت ]ذهنی[خویش باشد، از آنجا که این صورت ]ذهنی[ « من – بود » واقعیت آن « من – بود » نیست در این صورت آن صورت ]ذهنی [ در نسبت با « من – بود » « آن » خواهد بود و نه « من » . پس آنچه ادراک شده ، صورت ]ذهنی [ است. بنابر این لازم می آید که ادراک « من – بود » دقیقأ ادراک « آن – بود » (it-ness) باشد و اینکه ادراک واقعیت « من – بود » دقیقأ ادراک غیر « من – بود » باشد ، و این محال است ، از سوی دیگر ، این محال بودن در مورد ادراک موضوعات خارجی لازم نمی آید ، زیرا صورت ]ذهنی[و چیزی که آن صورت ]ذهنی [ بدان تعلق یافته است هر دو « آن » هستند. » به هر حال این نظرات باعث شد جایگاه راوی در نقد ادبی شأن و منزلتی دو چندان پیدا نماید وزمینه ای فراهم شد تا نظرات مختلفی در این رابطه ارائه شود. از همین جاست که چراهای مختلفی در انتخاب زاویه‌ی دید مطرح می‌شود. چراهایی که هم می‌تواند برای نویسنده انتخاب راه نماید و هم خواننده را با زاویه دید هایی ناآشنا روبرو کند. بر همین اساس بود که کافکا رمان "قصر" را در ابتدا از زاویه ی دید اول شخص ( من – راوی) به این صورت نوشته بود : « وقتی به روستا رسیدم ، دیر وقت بود..» ولی در بازنویسی ، رمان را از دیدگاه من – راوی به او – راوی تغییر داد: « وقتی که به روستا رسید دیر وقت بود....» همان‌گونه که اشاره شد، رمان « زن، کولی قریب» از زاویه دید سوم شخص و به شیوه‌ی « تک گویی غیر مستقیم » نوشته شده است. راوی در تمام صحنه هایی که « آیناز » حضور دارد حضور خود را نشان می دهد. حضور راوی در کنار آیناز به گونه ای است که قادر است فکر او را بخواند وبه جای او روایت را نقل کند ؛ اما از نظر گاه خود و باز هم به تعبیری باید گفت راوی نقش « بازتابنده » را بازی می کند. راوی در این حالت از ذهن شخصیت آیناز، روایت را به شکل « غیر مستقیم » ارائه می دهد . شاید بتوان گفت این نوع پرداخت به روایت همچون خلق « من تمثیلی » در زمان خود آگاهی از خویشتن عمل می کند. در چنین حالتی راوی با خلق « من تمثیلی » از فاصله ای که از « او» ( من تمثیلی ) می گیرد می تواند در فضاهایی که امکان حضور مستقیم در آن‌ها وجود ندارد سیر کرده و « من تمثیلی » را در موقعیت هایی که نیاز باشد قرار داده و کنش‌هایی را که درموقعیت های مختلفی ممکن است رخ دهد ارزیابی نماید. کارکرد دیگر « من تمثیلی » در به یاد آوری گزینشی از خاطراتی است که نیاز به مکاشفه دارد. در چنین حالتی نیز می توان از فاصله ی ایجاد شده، خاطرات گذشته را در حالی به یاد آورد که خود در موقعیت ناظر بر « من تمثیلی » خلق شده بود و اینک در موقعیت جدید و بر اساس بحران فکری حاصل شده نیاز به باز سازی و مکاشفه کنش ها و واکنش هایی بود که در گذشته انجام شده است. « نخواند دیگر . کیف را چپاند تو جیب . صدای النگوهای حلبی‌اش به هوا برخاست. بلند شد. دوید طرف جمعی که حلقه زده بودند دور آتش. آن‌ها دیوانه وار او را می خواستند . رقص او را . پارچه تور را بست دور باسن و شانه هایش لرز برداشتند . گیس ها در یک لحظه پریشان شد. صدای جرینگ ، جرینگ النگوها قاطی صدای خلخال پا آسمان را شکافت . ده ها چشم ، دریده ، نگاه‌شان میخکوب شده روی لرزش دست ها ، سینه و چرخش باسن دختر کولی و پاهایی که در جایی میان زمین و آسمان در نوسان بود . چشم ها را بست . باد وحشیانه با مو و تنش بازی می کرد و گرمی عرق یخ می شد.»18 رمان « زن، کولی قریب» بر اساس تصاویری این‌چنین که در یاد و خاطره‌ی آیناز به تلخی به یادگار مانده، خلق شده است. خاطراتی که تلخی خود را از زمان وقوع تا امروز ِروایت از دست نداده‌اند. گزینش این خاطرات بر اساس موقعیت فعلی او صورت گرفته، موقعیتی که می‌تواند با شناختی که از خود و جهان پیرامون به دست آورده، گذشته را دست چین کند تا وضعیت موقعیت امروز خود را درک نماید. گذشته‌ای که با قوانین خشک قبیله و نگاه تحقیر آمیز اجتماع بیرونی همیشه همراه او بوده و وجود او را فقط در « رقص و فال بینی» می‌پنداشته و می پندارند و امروز، او تاوان خود آگاهی ای را می دهد که از مادر به او میراث رسیده است. و همان‌گونه که مادر راهی برای فرار از موقعیت اسیر شده در آن نیافت و به مرگی زود هنگام تن داد، او نیز راهی جز دیوانگی برایش باقی نمی ماند. « و باز آیناز فکر کرد : دارم دیوانه می شوم..»19 مسیری که آیناز برای رسیدن به این جنون طی کرده بر حوادثی رقم خورده که یکی پس از دیگری بر روح و جان او اثر گذارده اند. او بر این نکته آگاه شده است که از او جز رقص و تن هیچ چیز دیگری برای دیگران مطرح نیست و برای دختر کولی گریزی از آن نیست. پایان دختر کولی به مرگی زود هنگام ( مادر و سکینه )و یا فرار از قبیله و اسیر شدن در چنگال دیگرانی که بیرون از قبیله در انتظار شکار این دختران هستند ( فرار فرناز ) و یا تن دادن به زندگی در قبیله و پذیرفتن واقعیت و دلخوش کردن به رؤیاها ( راهی که آیناز طی می کند) منجر می‌شود. « از پشت به نادر نگاه کرد . چقدر بلند بود و چهار شانه . چرا همیشه فکر می کرد او بد قیافه ترین مرد توی دنیاست . شاید چون همیشه قوز کرده راه می رفت . مثل پیرمردها.»20 در رمان « زن، کولی قریب» در کنار زاویه‌ی دید سوم شخص، از شیوه‌ی « نامه نگاری » نیز استفاده شده است. این نامه های بی پاسخ، که از سوی « آیناز » نوشته شده اند ، جزیی از خاطرات وی به شمار می‌آیند که وجودی مستقل از ذهن دارند. رجوع به این نامه‌ها که خود روایتی مستقل را می توانند شکل دهند در کنار روایت دیگری که در ذهن راوی جریان دارد؛ روایتی واحد را شکل می دهند. ارائه‌ی بی واسطه‌ی این نامه ها درست مثل نقل قول هایی است که به صورت مستقیم در دل روایت قرار دارند ، و مخاطب می تواند بدون دخالت راوی به آن‌ها دسترسی پیدا کند. نامه‌های آیناز احساسات درونی او را که از عشق ، آرزوها ، غصه‌ها و حسرت‌هایش می‌گوید، بدون واسطه به خواننده منتقل می‌کند. « سلام آقا! کاش می‌تونستم صدایت کنم " کسرا" مثل توی کارتت که هنوز پیش من است و دل نکرده ام بفرستم برایت . پاهایم می سوزد . شده اند دو خرنگ ِ آتش . شب ها نمی دانم برقصم ، برای تو نامه بنویسم یا خار پاهایم را در آورم . ما داریم دور می شویم . پس چرا نمی آیی آقا . دلت هوای کولی زاده ی در به دری که فقط می تواند برایت کاغذ بفرستد را نکرده ؟....»21 روایت « زن، کولی قریب » به همان اندازه که روایتی شخصی است ، روایتی غیر شخصی هم در آن جریان دارد. صدای نویسنده ای که راوی و تمام شخصیت های داستان را خلق کرده در بخش هایی از روایت به گوش می رسد و رمان را دو صدایی کرده است. واژه‌ی « انگار » واژه ای است که دست نویسنده را رو می کند و درچنین موقعیتی است که نکته‌ی مهمی جلوه گر می شود و آن عقب ماندن نویسنده از روایت است. این عقب ماندگی عمدی نیست، بلکه ماهیت چنین روایتی حکم می‌کند تا نویسنده از آن عقب افتاده و به آن اذعان کند، چرا که او نمی‌تواند راوی را همراهی نماید و شاید واژه‌ی "انگار" صادقانه‌ترین واژه‌ای باشد که از دهان نویسنده خارج می شود. مسئله‌ی دیگری که در همین جا باید به آن اشاره کرد استفاده از واژه‌ی " انگار" از سوی راوی نشان می دهد راوی دانای کل – محدود یا نا محدود- نمی تواند باشد . دانای کل مطمئناً به همه‌ی جریان‌های درونی و بیرونی شخصیت‌های داستان اشراف کامل دارد و چیزی از او پوشیده وپنهان نیست. « دست کرد توی جیب . باد سردی توی پیراهنش پیچید . دندان ها را به هم فشرد . در یک لحظه انگار می ترسید از صدای آنها پیدایش کنند ، قفل کرد آن‌ها را توی هم. خشکی کیف چرمی دستش را خاراند....» 22 « لبخندش سرد بود و فرناز نمی دید یا نمی‌خواست ببیند . نگاه ماتش به فرناز بود و سر تکان می‌داد و حواسش نبود، انگار چیزی توی نگاه مات او آیناز را تکان داد. درِ مغازه را هل داد.»23 اما نکته‌ی دیگری که باید به آن اشاره کرد « لحن ِ» راوی در بیان روایت است . نوسان بین روایت شفاهی و مکتوب و گاه آرایه‌های ادبی از خصوصیات لحنی‌ست که نویسنده در این رمان از آن استفاده کرده است. این مسئله باعث شده در پاره‌ای موارد نثر دچار آشفتگی شود، هم‌چنین نزدیک شدن به زبانی خاص که نویسنده در پی آن بوده، نثر این رمان را از حالت متعارف خارج کرده و بین زبان معیار و زبانی خاص سرگردان مانده است. بی‌تردید اگر نویسنده با دقت بیشتری به این موضوع توجه داشت در کنار ساختار خوبی که این قصه دارد شاهد زبانی قابل قبول بودیم. اشتباهات چاپی و ویراستاری از نقاط ضعفی است که نه تنها بر این رمان حاکم است، بلکه امروزه دربیشتر کتاب‌های منتشر شده آن را به خوبی می توان دید. 1- در مقدمه این مطلب از متون زیر استفاده شده است: کولی های سوئد و مسیر مهاجرت تا اروپا – ریچارد کالدراس-www.iricp.com کولی : نغمه سرگردانی- سید وداد توحیدی – www.iricap.com نگاهی به زندگی کولیان طایفه صفاری- علیرضا شیرکانی – مجله کلک شماره 7 – مهر 69 2- رمان « زن کولی قریب» - زهره سعد زاده – انتشارات کاوش قلم – چاپ اول 1384- صفحه 15 3- همان منبع- صفحه 51 4- همان منبع– صفحه 94 5- همان منبع – صفحه 10 6- همان منبع- صفحه 15 7- همان منبع – صفحه 44 8- همان منبع – صفحه 51 9 - همان منبع – صفحه 12 10- - همان منبع – صفحه 38 11-همان منبع – صفحه 26 12- همان منبع – صفحه 43 13 - همان منبع – صفحه 69 14- همان منبع – صفحه 73 15- همان منبع – صفحه 74 16- همان منبع – صفحه 13 17- رولان بارت نوشته رولان بارت – ترجمه پیام یزدانجو- نشر مرکز – چاپ اول 1383- صفحه 221 18- ر.ک به 2 – صفحه 11 19- همان منبع – صفحه 69 20- همان منبع – صفحه 69 21- همان منبع – صفحه 43 22- همان منبع – صفحه 10 23- همان منبع – صفحه 10 هفته نامه نصیر لینک این مطلب: نقد رمان زن کولی قریب خرید این کتاب \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در پنجشنبه نهم آذر 1385 \|


	چندی پیش به معرفی کتاب زن کولی قریب نوشته خانم زهره سعدزاده پرداختیم و اینک نقد این اثر که توسط آقای جان احمدیان نوشته و در هفته نامه نصیرچاپ گردیده است را تقدیم دوستان عزیز می نمایم حقیقت کولی در کجاست؟ حقیقت کولی در کجاست؟ قسمت اول  فرشید جان احمدیان مقدمه : تا آن‌جا که در خاطر دارم / سراسر دنیا را با چادر خویش گشته ام/ و در جستجوی عشق و محبت/ و عدالت و خوشبختی بوده ام./همراه با زندگی بزرگ شده ام./اما عشق حقیقی را نیافته ام/ و این کلمه را نشنیده ام که / حقیقت کولی در کجاست؟ « رسیم سجیک » رمان « زن،کولی ِقریب » را شاید بتوان تفسیری از شعر « حقیقت کولی در کجاست ؟» دانست. نویسنده این رمان با نگاهی به زندگی کولی های ساکن ایران در پی نشان دادن همان تفکری است که بر روح شعر «رسیم سجیک» حکم‌فرماست. اما تفاوتی که این دو با هم دارند در نحوه نگرش هر یک به سوژه‌ای‌ست که انتخاب نموده‌اند. «سعدزاده» ، بنا بر ماهیت روایی ِ داستان ، با خلق یک شخصیت داستانی در قبیله‌ای نمادین، استنتاج از جزء به کل را برگزیده است که این درست در تقابل نگاه کلی "رسیم سجیک" به موضوع است. « آیناز» قهرمان داستان ، نمونه دختران کولی و قبیله او به عنوان نمادی از نژاد کولیان معرفی می شود . با تولد هر دخترک کولی جستجوی عشق و محبت ، عدالت و خوشبختی هم با او متولد می‌شود. و این درست همان مقولاتی‌ست که از دید «روایت تاریخی» و تحقیقات جامعه شناسانه به اجتماع کولی ها پنهان مانده است . اگر کمی انصاف به خرج دهیم باید اعتراف کنیم تاکنون هیچ اراده‌ای برای باور کردن کولیان به عنوان شهروندانی با حقوق برابر با دیگران وجود نداشته است . بی شک در طول عمر خود بار ها با دختران کولی ای که در حال فال بینی و یا گدایی بوده‌اند روبرو شده‌ایم. وضعیت نامناسب وکثیف آنها و بد دهن بودن و سماجت در گدایی، قوه دافعه ای به وجود می آورد که به ناگزیر هر کسی، آن‌ها را از خود می‌راند. لینک این مطلب : نقد کتاب زن کولی قریب ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در شنبه چهارم آذر 1385 \|


	یکی از فعالترین اعضای انجمن ادبی گناوه محقق و شاعر گرامی آقای علیرضا خلیفه زاده می باشد. از ایشان تا کنون دو کتاب تحت عنوان <<بندر دیلم و هفت شهر لیراوی >> و <<ایل ستاره >> به چاپ رسیده است. لیراوی دوبیتی امروز ماهی که پی ام تا به سحر می گردی تو کوچه به کوچه در به در می گردی صبحی که قرار رفتنم می باشد از ماه هميشه ماهتر می گردی ....................................................... شبی تا صبح تنها گريه کردم تمام سوز دل را گريه کردم سوار موج دريا بودی ای ماه! کنارت روی شنها گريه کردم ................................................. کمی پاييز از سمت بهاری به هر جا می روی جايی نداری توکه خوبی ! منم پاييز بد نام بگو آيا مرا تو دوست داری؟ .......................................... و یک دو بیتی محلی تفنگه برنو و هم شير ايلم تفنگ و جونه جونم!پای ته ای لم بپر ! ری ترک اسبم کعره آهو بريم افتو زنون من شوو قيلم \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در دوشنبه بیست و نهم آبان 1385 \|


	با عرض سلام خدمت تمام دوستانی که در این مدت با حضور ارزشمند خود باز ما را در ادامه راه امیدوار کردند تا با وجود مشکلاتی چون دوری از گناوه و دسترسی کمتری داشتن به شعر اعضا به روز کزدن وبلاگ بپردازیم. امیدواریم همچنان نظرات پربارتان ما را در ادامه راه یاری نماید. در این پست با دوشعر از شاعر جوان انجمن - آقای حسین کمالی در خدمت شاعران و ادب دوستان هستیم.تا چه شود و چه پیش آید : (جشن) هر روز برای مرگ تولد می گیریم دایره های نرم کم شمع خاموش می کنند. مستطیل های سخت زیاد شمع روشن . **************** تابستان ۸۴ در راه گناوه شیراز ****************** (د ریا) در دریا ریا نبود دریا هم در ریا روی دوروها را دور درو می کند. غواص ها آنجا سر شناگر ها کلاه . \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در چهارشنبه سوم آبان 1385 \|


	وبلاگ انجمن ادبی گناوه بزودی بروز خواهد شد \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در چهارشنبه سوم آبان 1385 \|


	1) اولین اردوی آموزشی ، فرهنگی و هنری اشراق با معاونت حوضه هنری و سازمان آموزش و پژوهش کشور در اردوگاه باهنر تهران از 11 الی 14 شهریور پذیرای خواهران بود. - این اردو با حضو تقریبا 210 هنرمند از سراسر کشور و در زمینه های مختلف ادبی ، تئاتر ، فیلم ، هنر های تجسمی و موسیقی برگزار گردید که نماینده استان بوشهر در بخش ادبی خانم عزت خلیفه زاده (گناوه ) بود. 1-2) هر سلامی یک خداحافظی دارد به هر حال من هم باید از این قانون پیروی کنم . به دلیل قبول شدن من در دانشگاه تبریز و فاصله ی زیادی که با جنوب خواهم داشت برگ استعفای خود از نایب رییسی انجمن را تقدیم شورا کردم و این جمعه (24 شهریور 85) آخرین جلسه ام در انجمن ادبی گناوه خواهد بود و بدیهی است که اداره وبلاگ را به دوست دیگری خواهم سپرد. از تمام دوستانی که در این مدت با حضور مداوم خود باعث دلگرمی کار بودند تشکر می کنم . 2-2) من علیرضا کبگانی متولد 18 تیر 1366 شیراز و بزرگ شده ی بندر گناوه هستم دانش آموخته ی رشته ی ریاضی فیزیک با علاقه ی زیاد به ریاضی و ادبیات .شاملو را دوست دارم و فروغ را اعجوبه می دانم .همیشه از بیگانه آلبر کامو مثال می زنم و مسحور بورخس می شوم از داستان نویسان ایرانی به معروفی و رضاقاسمی اعتقاد دارم. ادبیات را بطور جدی از پاییز 83 شروع کردم .البته هنوز هیچ کار جدی ای انجام نداده ام .معتقدم شعر قالب خودش را می یابد پس هم غزل کار می کنم و هم سپید. به مدت 6 ماه به وسیله آرای دوستان نایب رییس انجمن ادبی گناوه بودم که امیدوارم توانسته باشم جواب گوی این آرا شده باشم . باید تشکر ویژه کنم از شورای انجمن بخصوص رییس انجمن خانم زهره سعد زاده و خزانه دار خانم حمیده دوستان و همچنین از همه ی دوستان دیگرم در انجمن بخصوص آقایان ابراهیمی ، خلیفه زاده ، کبگانیان و جلال پور که همواره یاری رسنده ی من بودند . آخرین پست یک غزل می نویسم از خودم هرچند قوی نیست . علیرضا کبگانی در من نفوذ کرده « من » ایستاده در یک مرد در روز نامه ها خبر فوق العاده : در یک مرد ... « او » فکر می کند به « من ِ » روسپیش با مشروب « من » فکر می کند به « من ِ » بی اراده در یک مرد « من » دود می کند به هوا حلقه حلقه در مویش « من » فکر می کند که چرا مفت و ساده در یک مرد ... « از گنگی تنت که کسی رد نمی شود احمق » در « من » تمام می شود این راه ، جاده در یک مرد ... « چاقو ، تفنگ ، اسلحه ات روی مغز « من » در شب » با دست او خیانت « من » رویداده در یک مرد ... « او » گیج می خورد همه ی حلقه های در مویش در بوی نعش « من » که بلا استفاده در یک مرد ... \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در دوشنبه بیستم شهریور 1385 \|


	شعری از اسماعیل علیپور شاید شما دوست عزیز هم ضرب المثل این رشته سر درازدارد را شنیده اید و احیانا به مراتب بکار برده اید .هفته گذشته نیز قصه ی همیشگی دیدار با اهل قلم در استان بوشهر تکرار شد و مشکلاتی توسط اهالی قلم مطرح گردید که البته این مشکلات مثل همان ضرب المثل کذا تکرار مکررات بود و مثل همیشه نیز جلسه با پذیرایی شام به خیر و خوشی به پایان رسید و شاید تنها سود این جلسه دیدار با دوستان بود و بس .اما واقعا تا کی قرار بر نشست های بدون سود و تشریفاتی می باشد خدا می داند که امیدواریم ما نیز بزودی بدانیم که البته دور است . در این پست به سفارش دوستان تنها با یک شعر بروز می شویم و این بار با یک شعر سپید و در پست آینده با غزل بروز خواهیم بود . با آرزوی موفقیت برای تمام دوستان عزیز. اسماعیل علیپور نه تمنا می آورد تورا نه باران نه خوابهایی که تو را می بینم در جاده ها که گم می شوم نام گلی ست از گونه های تو من با خودم با در جاده ها که گم می شوم با نام گلی که از گونه های تو کپه خاری از کنار جاده می کنم در مشت هایم می فشارم دور خودم می چرخم من چشم هایم را بسته ام با چشم های بسته می خوابم با چشم های بسته بیدار می شوم راه می روم کار می کنم دوش می گیرم و با چشم های بسته حرف می زنم و اینها که گفته اند و اینها که گفته ام به برکه ای می رسد در ابتدای گونه های تو تا بیایم و این روز ها را تا کوتاه بیایم و از دست ندهم بی خود و بی جهت باران می کشم و تکرار می کنم نه تمنا می آورد تو را نه باران نه خوابهایی که تو را می بینم برای دریافت کتاب برقص رقص مولوی به صورت pdf اینجا کلیک کنید \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در دوشنبه سیزدهم شهریور 1385 \|


	سلام دوستان عزیز ، با عرض تشکر خدمت تمام دوستان عزیزی که با نظراتشان ما را بهره مند گردانید .اما یک نکته در مورد نظر دوست عزیزم آقای پاشازاده که فرموده بودند برای حفظ تمرکز دوستان ، در هر پست فقط یک مطلب بیاوریم باید عرض کنم بدلیل حجم زیاد کار ها و کمبود وقت در نظر گرفته شده برای این کار ما مجبوریم در هر پست چند شعر را با هم بنویسیم ولی برای احترام گذاشتن به نظر مخاطب در هر نوبت با یک غزل و یک سپید بروز می شویم باشد که نظر گرامی دوستان جلب شود. شعر از مجید دشتی زاده افتادیم از کجایی که از سر شما یا از سر اتفاق فرقی بود از وسط که تو با انگشت هایت باز کردی این راه پستچی را دیوانه می کند آخر ما دور نمی شویم پیدایمان نا پیدا می شود مدام که هی زیر لب راه می رویم اغلب این نامه نخواندنی است با اغلب کسی در نمی آمیزد اغلب من در تو نامه ایست بلند بالا دارد دارد می کند و اغلب که تو با نیمی از نگاهت راه می روی عاشق تری و از همیشه ی خود این نگارستان / نگارستان ترست وقتی می خندی داوینچی ترم تو به اندازه دهانت هم نمی خندی این نامه پستچی می شود آخر این پستچی نامه می شود آخر از عزت خلیفه زاده یک شعر ناتمام .................................... مصراع اول این غزلم زیر آب رفت آمد نشست اول مصراع سومم روی لطافت کلماتم به خواب رفت آهسته راه رفت ، قدم زد کنار خود کودک شد و دوباره به رویای تاب رفت دیشب جوانی پسرک در اتاق ماند امروزصبح پا نشده با شتاب رفت یک شعر ناتمام تمام مرا گرفت شعری که ناسروده به متن کتاب رفت مرداد 81 \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در دوشنبه ششم شهریور 1385 \|


	سلام دوستان عزیز. با تشکر از تمام کسانی که در ابتدای راه همدم و راهگشای ما بودند و با عرض خوش آمد خدمت دوستانی که تازه تشریف می آورند . امیدواریم بتوانیم با هم درجهت ارتقاء سطح فرهنگ و باروری ادبیات ایران در گوشه گوشه ی جهان با هر لهجه و اعتقاد ی همدلی داشته و موفق باشیم . به امید روزی که زبان جهانی زبان هنر و ادبیات باشد. در این پست با تقدیم یک شعر از مسعود کبگانیان (مجموعه شعر ترانه های شرقی ) و معرفی یک رمان در خدمتتان هستیم. (شعراز مسعود کبگانیان) مرا به شناسنامه ات معرفي كن و عادت تنهايي ام را كه بي وقفه بزرگ ميشود كسي در انعكاس صداي من سقوط مي كند كسي در رگهاي من خوابش را تيغ ميزند جهان كوچك من مبتلاي يك ارتفاع ست كه توي نيمه ي مكزيكي اش ناخن مي جوند مبتلا ترانه ي خوبي ست همين كه شعرت را سر مي كشي يا همين كه گاوميش اندلسي توي عشق بازيت ماغ مي كشد سلام مبتلا شناسنامه ي مستهجن شما را مطالعه كردم فصل دوم آن كه ريخته بودي توي دود سيگار و قاطي يك مشت حرف نسنجيده كه كار دست گاو آندلسي بدهيد بعد با خيال راحت چاكتان راببريد كوچه علي چپ باران كه مي بارد من مبتلاتر مي خندم شما پاره ي هشتم من ميشويد كارد توي زمين ميكنيد مادرم از درد سزارين تب ميكند خوشش ميايد موهايش را ميفرستد موزه ي لندن و توي شب نشيني ها به ياد مصدق گاو ميشود حرف نسنجيده ميزنيد آقا توالت عمومي سمت چپ شماست كمي متمايل به كاخ رهبران جهان جهان كوچك من گاندي بزرگي ست كه از مرز ودكا مي گذرد به قسمت اعظم اين جهان هم ميخندد مثل همين شازده ي كوچك كه موهايش بوي نعنا ميدهد و دهانش در كمبود كلمات رشد ميكند باران لندن از نيمه شب مي گذرد كسي بر زمينه ي فسفري يك لبخند بلند مي شود سلام ميكند به قانقاريا سلام ميكندبه مبتلاي كثيفي كه شلوارش بوي عشق مي دهد و سلام به شناسنامه ي خيسي كه در تولد زمان دود ميكند مرا به شناسنامه ات بفهمان و كمي پيراهن قرمز برقص در متن گاوميشي من ساعت 15 : 4 صبح 18/3/84 این شعر و مطالب دیگر از آقای کبگانیان را در دست تاریک بخوانید معرفی کتاب داستانی در هفتاد و شش صفحه به قلم نویسنده جوان گناوه ای خانم زهره سعدزاده می باشد.این کتاب که سومین داستان جدی از نویسندگان گناوه ای است نشان از این دارد که نویسنده با تکنیک های داستان نویسی معاصر آشناست و سبک های نویسندگی را به خوبی می شناسد.شخصیت اصلی این داستان دختری کولی به نام آیناز است . وی با پیگیری داستان ، زندگی کولیان را تشریح می کند.نویسنده با تکیه بر سبک رئالیسم . خواننده را با صحنه ها و روحیات شخصیت های داستان آشنا می کند . در این داستان تلاش می شود که شخصیت اصلی یعنی آیناز را از محیط و ایلی که در آن زندگی می کند جلوتر نشان دهد . و مانند ناتورالیست ها به ذکر جزییات و رفتار شخصیت ها می پردازد و سعی می نماید در نقل مکالمات به واقعیت زندگی شخصیت های داستان نزدیک شود . شخصیت ها با زبان محاوره ای به گفتگو می پردازند و در بعضی موارد دشنام ها و حرف های رکیک افراد بدون اتفاق خاصی نثار یکدیگر می شود . به نقل از هفته نامه دریا دلان – شماره 69 – 12/5/ 85 \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در چهارشنبه یکم شهریور 1385 \|


	امروزه غزلسرایی و یا به عبارتی کار در قوالب کلاسیک نیازمند رویکرد و نگاه جدید می باشد تا بتواند ذهنیت تکاپو گر و مدرن مخاطب امروز را ارضا نماید و بدیهی است که غزل نیازمند جهش و گریز از فضای راکد کلاسیک است و در محتوا به فرا زمان می اندیشد و در کارهای برخی فرمالیست ها به فرا قالب . با این مقدمه دو غزل از دوستان گناوه ای را تقدیم می نمایم . آقای حسین جلال پور که از دوستان نام آشنا در عرصه ی غزل می باشند و دوست دیگر آقای حسن فرهادی . شعر از حسین جلال پور کجـــای کوچـــــه ی ما گـــیر کرده آمدنــت که روی پله ی در زنگ خورده در زدنــت کجای «می رسی از ... » لنگ می زند آیا که دیگر از نفـــــــس افتاده رقص پیرهنت و بـــــوی نســــــترن روی پلـــــه ها دارد مچــاله مــی شود آرام در « خدای ﻤﻧ » ت و پـــــای پـنجره از بودن تو خــــالی مـاند همیشه « مـی گذرد » ایستاده در بـــــدنت همیشه می گذرد ... آه بـعد از آن دیــــــگر نریخت توی اتاق از دریچه بوی تنــــــــت « دوباره گم شــده ای در مداد خردلی ام » هنوز تــوی هوا ایـــــستاده این سخــــــنت دقــیقه های « تو می آیی از ... » نمی آیند که تـــــــوی کوچه بپیچد صدای در زدنت شعر از حسن فرهادی من مرده ام ، صدای من از من جدا شده پیراهنی شده است که در گنجه تا شده در گیر پیر گنجه شده توی قونیه افتاده زیر پای جهان رد پا شده این رد پا ، نگیر و نرو سوسک می شوی دمپاییم به ایده تان مبتلا شده - به سیب های پست مدرن کنار جوب - این رد پای سوسک ببین کافکا شده دور تمام فلسفه را خط کشیده است و روی خط نشسته خداوند ما شده پیراهنی که اول این شعر آمده با فکر های فلسفی ام نخ نما شده سگ دو زدیم پشت سر سوسک ، کافکا تنها صدای توست که از من جدا شده وبلاگ دست تاریک را ببینید \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در جمعه بیست و هفتم مرداد 1385 \|


	آغاز مجدد متاسفانه وبلاگ پیشین هک شد. ولی این باعث شد با عزمی جزم تر قدم در راه بگذاریم و بتوانیم بهتر فعالیت کنیم . آخرین پست را دوباره می نویسم .بخوانید و نظر بدهید. شعری از عزت الله بهمنی آمد که من را کنار مجال رفته بگذارد که سنبله را کنار عصر و این خیابان مجرد پرت جغرافیا نشود که جهان در اضطراب سریع برگها می پوسد نگاه برفی من خیال جامه ی گل بهی رنگ تو را می خندد چقدر جهان کوچک است همین سیب و چند برگ پریده به باد و پرنده ای که به دامنت می خواند انگشت من را حتما ً به خواب انجیر و کوچه های انار می رساند جهان در ایستگاه بعد می ایستد و من پیاده می شوم کنار سنبله ها و این خیابان مجرد که گرد تو می پیچد و هر عصر می آیی که مجال رفته را ... شعری از زنده یاد جواد خدری نمی دانم این شعر به آسمان می رود یا نه ؟ یک نفر به من می گوید: « تو» یک صندلی کنارم تنها می شود یک نقطه چین در شعرم خواب زنبق می بینم و کوچه ای که دو قدم می رود و گم می شود! اما من همیشه می توانم خواب زنبق ببینم! قول می دهم اگر آمدی سایه ام را به تو هدیه کنم! چطور بگویم یک صندلی کنارم تهناست تمام شعرم نقطه چین شده خوب فکرهایت را بکن می خواهم این شعر به آسمان نرود! \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در یکشنبه بیست و دوم مرداد 1385 \|


	شعر از حسن فرهادی 1 شعر از حسن فرهادی من مرده ام ، صدای من از من جدا شده پیراهنی شده است که در گنجه تا شده در گیر پیر گنجه شده توی قونیه افتاده زیر پای جهان رد پا شده این رد پا ، نگیر و نرو سوسک می شوی دمپاییم به ایده تان مبتلا شده - به سیب های پست مدرن کنار جوب - این رد پای سوسک ببین کافکا شده دور تمام فلسفه را خط کشیده است و روی خط نشسته خداوند ما شده پیراهنی که اول این شعر آمده با فکر های فلسفی ام نخ نما شده سگ دو زدیم پشت سر سوسک ، کافکا تنها صدای توست که از من جدا شده \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در سه شنبه یکم فروردین 1385 \|


	شعر از حسین جلال پور 1 حسین جلال پور کجـــای کوچـــــه ی ما گـــیر کرده آمدنــت که روی پله ی در زنگ خورده در زدنــت کجای «می رسی از ... » لنگ می زند آیا که دیگر از نفـــــــس افتاده رقص پیرهنت و بـــــوی نســــــترن روی پلـــــه ها دارد مچــاله مــی شود آرام در « خدای ﻤﻧ » ت و پـــــای پـنجره از بودن تو خــــالی مـاند همیشه « مـی گذرد » ایستاده در بـــــدنت همیشه می گذرد ... آه بـعد از آن دیــــــگر نریخت توی اتاق از دریچه بوی تنــــــــت « دوباره گم شــده ای در مداد خردلی ام » هنوز تــوی هوا ایـــــستاده این سخــــــنت دقــیقه های « تو می آیی از ... » نمی آیند که تـــــــوی کوچه بپیچد صدای در زدنت \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در سه شنبه یکم فروردین 1385 \|


	شعر از جواد خدری 1 زنده یاد جواد خدری نمی دانم این شعر به آسمان می رود یا نه ؟ یک نفر به من می گوید: « تو» یک صندلی کنارم تنها می شود یک نقطه چین در شعرم خواب زنبق می بینم و کوچه ای که دو قدم می رود و گم می شود! اما من همیشه می توانم خواب زنبق ببینم! قول می دهم اگر آمدی سایه ام را به تو هدیه کنم! چطور بگویم یک صندلی کنارم تنهاست تمام شعرم نقطه چین شده خوب فکرهایت را بکن می خواهم این شعر به آسمان نرود! \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در سه شنبه یکم فروردین 1385 \|


	شعر عزت الله بهمنی 1 عزت الله بهمنی از آقای بهمنی تا کنون کتاب « آواره ی زنی با گیس های بریده ام » به چاپ رسیده است آمد که من را کنار مجال رفته بگذارد که سنبله را کنار عصر و این خیابان مجرد پرت جغرافیا نشود که جهان در اضطراب سریع برگها می پوسد نگاه برفی من خیال جامه ی گل بهی رنگ تو را می خندد چقدر جهان کوچک است همین سیب و چند برگ پریده به باد و پرنده ای که به دامنت می خواند انگشت من را حتما ً به خواب انجیر و کوچه های انار می رساند جهان در ایستگاه بعد می ایستد و من پیاده می شوم کنار سنبله ها و این خیابان مجرد که گرد تو می پیچد و هر عصر می آیی که مجال رفته را ... \|+\| نوشته شده توسط علیرضا کبگانی در سه شنبه یکم فروردین 1385 \|

انواع کد های جدید جاوا تغییر شکل موس